เหอะๆ ตอนนี้รุสึกเหมือนพุดอารัยมั่ยค่อยรุเรื่องเลย

เบลอ ๆ ..

ก้นะ นอนตี 4 ตื่น 8 โมง มั่ยรุสิ

เวียน ๆ หัว ยังงัยมะรุ - -

,,

นี่จะเปน เรื่องของชั๊ล

ที่ชั๊ลไม่เคยได้ไปพูดที่ไหน ไม่เคยบอกคัย หรือเล่าหั้ยคัยฟัง

.
.
.

จนเรื่องทุกอย่างนัยตอนนี้ มันยิ่งแย่ลงไปเรื่อย ๆ

ยังงัยก้ อภัยหั้ยกับคนเหนแก่ตัวคนนี้ด้วยนะ ..

/////////////////////

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ชั๊ลมีความสุข

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ชั๊ลยิ้มได้เสมอ ๆ

ตลอดเวลาที่คิดว่า มีอีกคนนึงเคียงข้าง

อื้ม มันรุสึกดีมาก ๆเลยหละ

แต่ก้มั่ยเคยจะรุ ว่านัยความรุสึกดี นัยความสุขของชั๊ล

จะมีอีกความรุสึก ของอีกคนนึง ที่ชั๊ลมั่ยเคยจะรุ

คนที่ต้องแบกรับอารัยหลายๆ อย่างมาตลอด

คนที่ต้องอดทนกับชั๊ลมาตลอด ชั๊ลมั่ยเคยรุ

ชั่ย ชั๊ลเปนคนที่มั่ยทันคน คิดอารัยเองมั่ยเปน

มั่ยเคยจะรุเรื่องอารัยเลยซักอย่าง ...

คงเปนแบบนั้นสินะ

-----

ตลอดเวลา 1 เดือน ที่ชั๊ลและเทอ เริ่มจากห่างเหินกันไปเรื่อย ๆ

อื้ม เพราะชั๊ลอีกนั่นหละ ที่บอกเทอไปว่ามั่ยอดทน ว่าเทอจัยร้อน

ว่าเทอพูดอารัยมั่ยคิด ว่าเทอมั่ยเคยห่วงความรุสึกชั๊ลบ้างเลย

ก้มั่ยรุสินะ ทำมัยอยุดี ๆ ถึงได้พูดไป โดยที่ไม่ได้คิดถึงจิตจัย ของอีกคนว่า

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเหนื่อยกับฉันมามากแค่ไหน

ชั๊ลก้มั่ยเคยจะรุ ..

อื้ม ก้นะ ความมั่ยเข้าจัย มันก้เริ่มเกิดขึ้น

ชั๊ลไม่ค่อยได้คุยกับเทอ มั่ยค่อยได้โทหาเทอ ..

เพราะเทอทำงาน ชั๊ลก้มั่ยได้อยากจะเปนตัวกวน

โทไปจู้จี้ ถามนู่นนั่นนี่มากมาย ก้เข้าจัยว่าทำงาน

เวลาเทออยุบ้าน เทออยากจะใช้เวลากับครอบครัว

อื้ม ก้จะไม่พูดอารัยมากมาย ถ้าโทไป

เวลาเทออยุที่เรียน ชั๊ลก้จะไม่โท เพราะมันรบกวนเวลาเรียน

เวลาเทอซ้อมดนตรี อื้ม มันก้โทไม่ได้อยุแล้ว คงมั่ยมีคัยคุยไปซ้อมไปหรอกมั้ง มะรุ

ก้ได้แค่ส่งข้อความ ..

ข้อความแล้ว ข้อความเล่า

จะต้องนั่งรออยุทุก ๆวันว่า เขาคนนั้นจะเปนยังงัยบ้าง

จะลืมกินข้าวมั้ยนะ ? นอนห่มผ้ามั้ย ?

ขับรถระวังมั้ย ? ตากฝนรึป่าว ?

แต่สุดท้ายก้ยังมั่ยรุอารัยอยุดี

ได้แต่รอไปอย่างนั้น แต่ก้มั่ยมีอารัยตอบกลับมา

ก้มั่ยเปนไร เข้าจัยว่าเทอคงยุ่ง อย่างน้อยได้อ่านข้อความของเราก้ดีแล้ว

ก้ได้แต่นั่งยิ้มกับตัวเองคนเดียว

อื้ม ก้ คิดถึง ..

ชั๊ลอยากเจอเทอมาก ๆ

อยากคุยกับเทอมาก ๆ

แต่ก้ได้แต่เกบความรุสึกไว้ ...

พูดง่าย ๆ ว่า น้อยจัย

อื้ม มันดูงี่เง่านะ ที่น้อยจัย ทำมัยถึงมั่ยเข้าจัยนะ ว่าเขามั่ยว่าง

ชั๊ลก้ได้แต่ ดู hi 5 ของเขา

ดูรูป , นั่งรอว่า เขาจะออน msn มั้ย

แต่ก้ มั่ยได้ช่วยหั้ยชั๊ล หายคิดถึงเขาน้อยลง

แต่ก้นะ ก้นั่งนึกถึงคำพูดของเทอเสมอ

มั่ยได้เจอกาน ก้ไม่เปนไร อย่างน้อย หั้ยรุว่าเรามีกันก้พอแล้ว

อื้ม ชั๊ลก้นั่งนึกถึงแต่คำพูดนี้

อยุตลอด ..

จนผ่านมาเรื่อย ๆ ชั๊ลและเทอ ก้ยิ่งห่างกันออกไป

ชั๊ลได้คุยกับเทอ

และก้ได้รุความจริงทุกอย่าง ๆ

ว่าตอนนี้เทอรุสึกยังงัย ต้องแบกรับอารัยวั้ยบ้าง

อดทนมามากแค่ไหนแล้วนะ

แล้วความรุสึกที่เสียไป ... จะหั้ยทำอารัย มันก้มั่ยมีทางกลับมา

มั่ยมีทางแก้ไข

ชั๊ลก้คิดว่า อื้ม คงถึงที่สุดแล้ว

ชั๊ล พลาดแล้ว .. ที่มัวแต่ว่าเทอ

น้อยจัยเทอ

จนมั่ยเคยคิดถึงความรุสึกของเทอ

แต่ก้นะ ชั๊ลยังอยากคิดเหนแก่ตัว

รั้งเทอวั้ย ทั้งที่รุว่า.. มันมั่ยมีทางแล้ว

สุดท้าย

นัยวันนั้นที่ฝนตก

ชั๊ลตัดสินจัยไปหาเทอ อยากจะคุยกัน

ทั้ง ๆที่เทอบอกว่ามั่ยต้องมา

แต่ชั๊ลยังคงดื้อ มั่ยฟังเสียงของเทอเลย

เพราะยังหวังอยุลึก ๆ ว่า

อย่างน้อยที่เรามั่ยเหนน่ากัน เปนเดือน เทออาจจะจัยอ่อนลงบ้าง

เหนน่าชั๊ลแล้ว เทออาจจะเปลี่ยนจัยจากคำพูดที่บอกว่า มั่ยมีทาง

ก้ ขับมอไซ ตากฝนไป หนาวมาก แว่นมัว มองแทบมั่ยเหนทาง

ก้มั่ยเปนไร ก้เข้าข้างตัวเองนะว่า

เมื่อถึงบ้านเทอ เทอคงจะหาผ้า มาหั้ยชั๊ลหละมั้ง ..

แต่ก้มั่ยชั่ย

.. ทุกอย่าง ๆ มั่ยดีขึ้นเลย

ชั๊ลมั่ยพูด เทอมั่ยพูด อยุครึ่ง ชม.

สุดท้ายชั๊ลก้เริ่มพูดก่อน

ยิ่งพูดไปเหมือนยิ่งแย่

ยิ่งแก้ยิ่งแย่ *

ยิ่งรั้งวั้ย ดูเหมือนกลับจะแย่ลงไปเรื่อย

แต่ก้ยังแอบหวังอยุว่า สุดท้าย เทอจะเข้ามากอดชั๊ลเหมือนทุก ๆครั้ง

แล้วเราก้จะกลับมาเปนเหมือนเดิม

อื้ม มันก้แค่ความคิด ความฝัน

มันต่างจากความจริง

ยังมีหนึ่งคำถามนัยตอนนั้น ที่ชั๊ลยังมั่ยได้หั้ยคำตอบกับเทอ

ชั๊ลก้บอกหั้ยเทอรอก่อนนะ กับคำตอบ

อีกมั่ยนานชั๊ลจะรีบตอบ.. หั้ยเรวที่สุด

เพราะคำว่า "เหนแก่ตัว"

มันเริ่มเกิดขึ้นมากมายนัยความรุสึกชั๊ล

ชั๊ลอยากรั้งเทอไว้ มั่ยหั้ยเทอไป

ชั๊ลอยากอยุกับเทอแบบนี้ แม้ว่าจะมั่ยเข้าจัยกัน

อย่างน้อยชั๊ลก้มีเทอ

เหอะ ๆ มันดูเปนคนที่แย่มาก ชั๊ลยอมรับ..

แล้วก้ถึงเวลาที่ชั๊ลต้องกลับ

อื้ม ก้ต้องไปเรียนพิเสดต่อ

...

นาทีสุดท้าย ที่อยุกับเทอ

นัยจัยตอนนั้น ภาวนา หั้ยเทอเปลี่ยนจัย

แต่ก้ มั่ยมีอารัยเกิดขึ้น

มันก้แค่คำภาวนา ที่ส่งไปมั่ยถึง

ก้แค่ความหวังลม ๆแล้ง ๆ

ชั๊ลจำจัยที่จะต้องกลับไป

ก้ขอบคุนนะ ที่มาส่งที่น่าบ้าน

ขอบคุน

ภาพสุดท้ายที่ชั๊ลได้เหน คือ ใบหน้าของเทอ พร้อมน้ามตา

ชั๊ลทำหั้ยเทอเสียจัยอีกแล้ว '

..

ขับมอไซกลับ ฝนตกแรงกว่าเดิม

หนาวมาก ๆ

น้ำฝนเกาะที่แว่นตา มองยังงัยก้มั่ยเหน

บวกกับน้ามตาที่มั่ยรุว่า มาจากไหนมากมาย

มันทำหั้ยชั๊ลมองแทบมั่ยเหนทาง

ชั๊ลเกือบถูกรถชนอยุหลายรอบ เพราะฝนที่ตกหนัก การที่มองมั่ยเหนทาง

และมัวแต่คิดถึงเหตุการณ์วันนี้ กับคำพูดของเทอ

แต่ก้มั่ยเปนรัย

เพราะชั๊ลเลือกที่จะไปเอง

จะเกิดอารัยขึ้น ชั๊ลก้ต้องรับผิดชอบเอง ทั้งรถเพื่อน กับ ร่างกายของตัวเอง

แต่ก้กลับไป รร ได้อย่างปลอดภัย

อื้ม ตอนนั้นถึงเวลาไปเรียนแล้ว

แต่ชั๊ลยังมั่ยไป

ตัวเปียกมาก จนไปเรียนมั่ยได้

จนเพื่อนชั๊ลคนนึง ถอดเสื้อกันหนาวมาหั้ยใส่

แทนเสื้อของชั๊ลที่เปียกโชก

อื้ม ตอนนั้น คิดว่ายังไปเรียนไม่ได้ เลยไปดูเพื่อนซ้อมดนตรี

แม้ว่า จังหวะของกลอง หรือ เสียงเบส เสียงกีตาร์

จะดังแค่ไหน ..

จะสนุกมากมายซักเท่าไหร่

มันก้มั่ยได้ช่วยหั้ยชั๊ลสนุกไปด้วย

มั่ยได้ช่วยหั้ยน้ามตามันหยุดไหลได้เลย

อยุที่นั่นหนาวมาก

... ชั๊ลเปนไข้

ปวดหัวมาก ๆ

อื้ม ก้สมน้ามน่าตัวเองแล้วหละ

-----

จากนั้น ก้กลับบ้าน

มาเปิด hi 5

เหน สถานะความสัมพันธ์ของเทอที่เปลี่ยน

เหน เตตัส .. เหนอารมณ์ของตัว อวาตาร์

เลยคิดว่า มันจบแล้วหรอ ..

ทั้งที่ชั๊ลยังมั่ยได้หั้ยคำตอบ

ทั้งที่ชั๊ลยังมั่ยได้บอกเทอเลย ว่า

ชั๊ลจะยื้อเทอ จะเหนแก่ตัวต่อ

จะทำทุกทาง เพื่อหั้ยเทอกลับมาเปนเหมือนเดิม

หรือ จะปล่อยเทอไป..

อื้ม พอเหน ก้เข้าจัยแล้วหละ

ว่า มันคงจบไปโดยปริยาย

แม้มั่ยพูด แต่ก้เหมือนจบแล้ว

นี่เปนความคิดของชั๊ลนัยตอนนั้น อื้ม ..

ชั๊ลเลยส่งข้อความไปบอกเทอ

กับคำตอบที่ชั๊ลหั้ย

นั่นคงถือว่า เปนการบอกลาของชั๊ล สินะ

..

จากนั้น น้ามตามากมาย ที่นึกว่า

มันคงมั่ยเหลือแล้ว

จากหลาย ๆวันที่ผ่านมา

ก้กลับออกมามากมาย

ชั๊ลร้องไห้ จนเจ็บหน้าอก

ร้องไห้จนตาลืมมั่ยขึ้น

ร้องไห้จนปวดตา

และก้ได้แต่นอนกอดตัวเองคนเดียว

..

ต่อไปนี้คงมั่ยมีอีกแล้วสินะ

วันดี ๆ วันที่ชั๊ลมีเทออยู่

คงมั่ยมีอีกแล้ว คนที่คอยยิ้มหั้ยเสมอ

เพราะทุกอย่างเปนชั๊ล ที่ทำมันเอง

เปนเพราะชั๊ลเอง

...

เขาว่ากันว่า การเปนคนรักนัยนาทีสุดท้าย

คือ ไม่ระราน

อื้ม ชั๊ลก้มั่ยได้ระราน

ชั๊ลปล่อยหั้ยเทอไป ชั๊ลมั่ยได้คุยหรือติดต่อกับเทอ

มั่ยได้ถามว่าเปนยังงัยบ้าง เกือบ 1 อาทิด

ได้แต่ฝากเพื่อนของเทอ..คนที่ชั๊ลมั่ยรุจัก

มั่ยเคยเหนน่า อื้ม ก้มั่ยรุว่าเพื่อนคนนั้นของเทอ เขาคือใคร ?

หั้ยเขาดูแลเทอแทนชั๊ล

ได้แต่ถามข่าวคราวว่า เทอ เปนงัยบ้าง

..

บางครั้ง แค่เหน กีต้าร์ของเทอ

ผ่านไป ที่ ๆ เคยไปด้วยกัน

น้ามตามันก้ไหล

แต่ชั๊ลก้ยังยิ้มนะ

ว่า อย่างน้อยชั๊ลรุจักกับเทอ

เคยมาที่นี่กับเทอ

เคยมีความทรงจำที่ดี ๆ ความรุสึกที่ดี ๆ ต่อกัน

ผ่านมา 1 อาทิตย์ ชั๊ลก้รุสึกดีขึ้น

เพราะพยายามยิ้ม หั้ยกับความผิดหวัง

ยอมรับความจริง และปล่อยวาง

แต่ การที่มีคนเปนห่วงเรา มันก้ดีอยุหรอกนะ

ถ้ามันมั่ยมากเกินไป

จนความรุสึกของ คัยหลาย ๆ คน ยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม

ชั๊ลรุ ว่า ทุก คนห่วงชั๊ล รักชั๊ล

อยุข้าง ๆ ชั๊ล แม้ชั๊ลจะผิดก้ตาม

ทุกคนปกป้องชั๊ล

แต่อีกคนนึง ที่เขามั่ยผิด

คนที่เขาคอยอดทนมาตลอด

คนที่ทำเพื่อชั๊ลทุกอย่าง

แบกรับความรุสึกทุกอย่าง ๆ

คนที่ ต้องทำตามคำแนะนำ คำพูด คำสั่งของคน หลาย ๆ คน

ทำมัยกลับโดนต่อว่า

แล้วความรุสึกของเขาจะเปนงัยบ้าง ... ?

คนที่สมควรจะโดนต่อว่า

คือชั๊ล ..

ชั๊ลคนนี้คนเดียว **

บอกตามตรง และพูดได้เตมปากเลยว่า

ถึงชั๊ลจะย้ำกับตัวเองเสมอ ว่าหั้ยคิดแค่เพื่อน

เพื่อนนะ อย่าทำอารัยเกินเลย

แต่ความรุสึกทุก ๆ อย่างมันยังมั่ยเปลี่ยน

ความรัก คิดถึง และ ความห่วงใย ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

และ ชั๊ลขอสารภาพ ณ ตรงนี้ว่า

ที่ชั๊ลยังอยากคุยกับเทอ เปนเพื่อนของเทอเหมือนตอนแรกที่เปน

เพราะหวังอยุลึก ๆ ว่า ซักวันชั๊ลและเทอ จะกลับมาเปนเหมือนเดิม

มันเปนความคิดที่เหนแก่ตัวมาก

ชั๊ลรุ

...

ผู้หญิง ทุก ๆ คน

มี นิสัยพื้นฐานตัวเองอยุแล้ว

ก้คือ เหนแก่ตัว และเอาแต่จัย

อื้ม ชั๊ลก้มั่ยต่างจากผุหญิงทั่ว ๆ ไปหรอก

มั่ยได้ดีเลิศ หรือ ประเสริฐกว่าคัย ๆ

**

สุดท้าย แล้ว

ชั๊ลขอโทดที่มั่ยเคยรุอารัยเลย

อยุแต่นัยกะลา ความคิด ความฝันของตัวเอง

จนมารุนัยตอนสุดท้ายว่า

คัยอีกคนเขารุสึกแย่ และเสียจัยกับการกระทำของชั๊ลมากแค่ไหน

ขอโทดนะ ..

ทั้ง ๆ ที่รุว่า

ขอโทด แล้วมันมั่ยหายหรอก

กับสิ่งที่ทำลงไป

แต่ทุก ๆวันนี้ ชั๊ลยังท่องคำว่า ขอโทด อยุทุก ๆวัน

แม้มันจะไปมั่ยถึงเทอ

แต่ชั๊ลก้ยังพูดกับตัวเองอยุแบบนั้น

เหมือนคนบ้าคนนึง ..

อื้ม นัยตอนนี้

ทุก ๆ สิ่งทุกอย่าง มันสายเกินไป ..

กลับการที่ชั๊ลจะย้อนไปแก้ไข

แต่ขอหั้ยรุเอาวั้ยนะว่า

คนอย่างชั๊ล นัยตอนนี้

จะรอเทอกลับมา ..

แม้ว่ามันจะเปนแค่ความฝัน..

ของคนที่เสียสติไปแล้วก้ตาม